{"id":155,"date":"2015-09-01T08:59:14","date_gmt":"2015-09-01T08:59:14","guid":{"rendered":"https:\/\/gjeilo.no\/?page_id=155"},"modified":"2026-02-24T11:15:30","modified_gmt":"2026-02-24T11:15:30","slug":"minne-fra-barndomsara","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/gjeilo.no\/?page_id=155","title":{"rendered":"Minne fr\u00e5 barndoms\u00e5ra i Graffershaugen"},"content":{"rendered":"

Av Anna Teigen skrive til slektsstevne 28. august 1993.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Knut Teigen, Tea og Anna p\u00e5 tur.<\/figcaption><\/figure>\n

Det var\u00a0 for lenge sidan to. Jenta heitte Maria og guten Jo. Dei tykte godt om ein an\u00a0 –\u00a0 folk gjer det dann og vann. S\u00e5 dei slo sine pjaltar saman og starta sitt liv i unge \u00e5r. \u00c5t Turmoen p\u00e5 Dalom dei fl\u00f8tte ein v\u00e5r. Tre gutar der til verda kom, men s\u00e5 ein dag dei fl\u00f8tte \u00e5t Lom. Til Fyru ved Moabrua ferda gjekk, og der dei ei lita (Anna)jente fekk. Graffershaugen vart neste stoppestad, der var det meir dyrkingsjord og bale med. Dei slo seg til ro der, det vart heimen v\u00e5r.\u00a0 Der sleit dei og streva \u00e5r etter \u00e5r. Barneflokken auka, til slutt var oss ti, nei, det var ikkje stussleg, det kan ein trygt si!<\/p>\n

Ola var eldstemann, du var ein hendog kar. Og minnes du Ola p\u00e5 l\u00e5ven vi var om somrane. Vi fl\u00f8tte sengene v\u00e5re dit da, det var svalt og godt \u00e5 sova m\u00e5 vite. Og du springleika hulla, medan bekken oss sulla blidt i s\u00f8vn.<\/p>\n

Oddmund var s\u00e5 god ei hjelp for ho mor, du var for dei sm\u00e5 s\u00e5 snill ein storebror. P\u00e5 golvet du rulla deg, med sm\u00e5ungan tulla seg omkring deg, og da var dei blide, men for strevame tide.<\/p>\n

Magnar og eg var kameratar vi, men han m\u00e5tte nok stunom kj\u00f8pe seg fri. N\u00e5r Rolv og han skulle p\u00e5 langtur dra til Sm\u00f8rgrovberga og slikt – for da kunne ikkje ein jentuge til r\u00f8vatopp ha. I gutelommer finst b\u00e5de ditt og datt, s\u00e5 eg fekk da betaling fordi eg var att.<\/p>\n

Du Reidar var ein god arbeispaur for far, men sk\u00f8yerfant til tusen og prettlugum du var. Ho Jarnfrid du selde for 20 \u00f8re, for gamle Jakob bakstkjerring trong, men du angra deg visst med ein einaste gong. Bordkrakken la ud i klevad\u00f8re, og sette deg er, du trong ingen \u00f8re, du ville selja deg dyrt!<\/p>\n

Trygve, s\u00e5 ljosh\u00e5ra blid og nett. Ja godlynt var du rett og slett. Eg hugsa vel da oss krotstokk skulle laga. Hjertefemma vart borte og dei minste anklaga. Harmeleg var det og sinte oss vart. Oss st\u00f8rste vart sintast, det var klart. Da sa han Trygve s\u00e5 longt og stille, oss l\u00e5g\u00e5 eit nytt, det er kje s\u00e5 ille. Der kjem vettet sa ho mor. Da vart det stille oss skamfulle vart.<\/p>\n

Tvillingane kom, to jenter s\u00e5 nette. Janfrid og M\u00e5lfrid dei med ein gong heitte. Janne, lita og vever – M\u00e5lle robust og kraftig. Den f\u00f8rste litt stille, en andre i replikkane meir saftig. Dei var kje s\u00e5 store, til Br\u00e5t\u00e5 dei reiste. Skulle vera b\u00e5nfost og det er kje det beste. Med mj\u00f8lkebilen dei heimatt dro, p\u00e5 ei rampe i Br\u00e5t\u00e5 panket deira sto. Og det var kje s\u00e5 greitt.<\/p>\n

Ragnar du var nok kjeledegg \u00e5t alle. Det var Ragnar du heitte, men vart kalla Lalle. N\u00e5r nokon sa «han Lalle er lei», s\u00e5 svara du sj\u00f8lv «han Dalle er dei». Ja du var nett du!<\/p>\n

Thea var den siste, 10 \u00e5r var eg da. Eg passa godt p\u00e5 deg, den \u00e6ra vil eg ha. Ho mor hadde da s\u00e5 mykje \u00e5 gjera. Eg vart vaksen, dro burt for \u00e5 tene. Ein dag fekk eg eit brev, og vart glad skal eg meine. Det er forsjett eg ikkje brevet har g\u00f8ymt, men innhaldet i det har eg kje gl\u00f8ymt.<\/p>\n

«Eg har l\u00e6rt \u00e5 sykle eg no! Eg sykla p\u00e5 bue og henta eit sildspann, p\u00e5 tur heim att eg rulla og silda ho trilla utover og laken i grusen rann.\u00a0Og s\u00e5 har oss m\u00e5la golvet heime no, og brent opp ein sekk med fillesko.»<\/p>\n

Ja dette var oss ti som voks opp saman, i leitt og l\u00f8gje – b\u00e5de sut og gaman. Og eg skal pr\u00f8ve s\u00e5 godt eg vinn, \u00e5 fortelje dei yngste litt fr\u00e5 «di tin». V\u00e5r og sommar var likast da som n\u00e5, det var s\u00e5 mykje \u00e5 finne p\u00e5.<\/p>\n

V\u00e5rvatnet som rann i strie bekker, og oss sprang berrf\u00f8tt p\u00e5 turre berrflekker. Vi leita op att leikarhuse oss bygde i fjor, og fann fioler og gav dei til mor. Oss gjette sauom, spikka fl\u00f8yte og piste, men plukke sm\u00e5stein t\u00e5 \u00e5krom var det verste oss visste.<\/p>\n

K\u00e5r\u00e5 r\u00f8ytball, kaste p\u00e5 stikke og kil, og burti dr\u00e5gen oss k\u00f8yrde p\u00e5 heimlaga trebil. Gjekk med kyrne, og lykkerosbj\u00f8lla klunka, oss fann jordb\u00e6r i bakkom n\u00e5r heimatt oss lunka. Nokre sette oss p\u00e5 str\u00e5, dei m\u00e5ttevel au f\u00e5 nokre dei sm\u00e5.<\/p>\n

Halvardammen, eit kapittel for seg, der hadde oss det jammen triveleg. Det er berre ei gryte i berget ved elva som det samla seg vatn i, men det var lunke og godt \u00e5 lage seg i.<\/p>\n

Ursj\u00f8nna lokka og drog, gutungane pr\u00f8vde \u00e5 ro der i eit gammalt purketrog. Oss s\u00e5g p\u00e5 myrlappauser som pila omkring, \u00e5 oss vassa i gj\u00f8rma gjorde ingen ting.<\/p>\n

\u00c5t bl\u00e5b\u00e6rdalom oss gjekk og fann, fine bl\u00e5b\u00e6r, ja ofte fulle spann. Niste oss fekk med oss, kaku med sm\u00f8r p\u00e5. Og ho mor str\u00f8dde gjerne litt sukker opp\u00e5. S\u00e5 klemde oss sund bl\u00e5b\u00e6r og p\u00e5 skiva la, oss tykkte iallfall det var godt da.<\/p>\n

Gutane fiska dei visste godt kva slags ver som helst skulle til b\u00e5de her og der. Vart det moe og godt og mildt reneslet, da var det i Vulu det var fiskebet. Sol og vind var visst Sm\u00e5dalsver, da ver det at fisken beit best der.<\/p>\n

Ettersom oss vart st\u00f8rre m\u00e5tte oss hjelpe til, i sl\u00e5tt og skur og potetgrevste. N\u00e5r tytingen raud p\u00e5 tuva stod, da saman med far til skogs oss dro. Plukka spannet fullt og t\u00f8mte i sekk, far fann ein lugum plass ved ein bekk. Oss kokte kaffe og \u00e5t nista v\u00e5r der, det var trivelege turar i lagleg ver. Men rett n\u00e5r kaldeskodde og regnyr hekk langt nedi h\u00f8om,\u00a0da var det kje fritt for at oss vart kalde p\u00e5 kl\u00f8om. Og t\u00e5rer i augo p\u00e5 nokon kvar. «Nei, kom oss tek oss ein brunsukkerbeta, og rusla over \u00e5t Meadale kan d\u00f8kk veta. Der er oss kjende, og der slepp sole te kan hende».<\/p>\n

Dykk vil vel undrast kvifor oss slikt heldt p\u00e5, men det sp\u00f8rst kje om \u00e5 vilja n\u00e5r ein m\u00e5. Skulen skulle til att, og klede m\u00e5tte oss h\u00e5.<\/p>\n

Julekvelden stunda oss p\u00e5 slik ungane gjer det n\u00e5. Men det var ikkje mange gaver og vente p\u00e5. Lell var det h\u00f8gtid, stugu vaska og fjelga. Alle var lauga og ombytt til helga. Juleveden var l\u00e5d\u00e5 i fine la, kornband ved l\u00e5vd\u00f8ra fuglane skulle ha. Treet var pynta, ljosa tende oss song alle julesangane oss kjende. Mor kokte gryngraut i nytt forkle, oss tykkte ho var so fin, og far fann fram posen med appelsin.<\/p>\n

Han far og gutane i skogen sleit. Gutane dreiv p\u00e5 dei, men d\u00f8kk veit dei hadde kje krefter dei var for unge. Og stokkane dei var \u00e5 forargeleg tonge. S\u00e5 tyngste lyfta dei fell nok p\u00e5 han far. Korleis han heldt ut? Eg har ikkje svar.
\n\"\"<\/a><\/p>\n